ජීවිතේ පොත ගිලිහිලා
මතකයේ පිටු පෙරලිලා..
අතීතයෙ ඇඳි කුරුටු සිතුවම්
අනේ තැන තැන විසිරිලා…
බැම්ම බිදිමින් ගලා ගෙන ආ
මහා වැව් වතුරක් වෙලා
නතර කරනට නොහැකි වේගෙන්
කාලයද මා යට කලා…
අසිහියෙන් මා හෙලු සුසුමන්
දිගේ පණනල පැවතුනා
හේතුඵල ලෙස හිතේ ඇතිඋනු
චෛතසික මම යැයි උනා
මුලාවෙන් වැතිරිලා ඒ මත
කලා රමනය භව පුරා…
ඉපිද මියෙමින් එහිම නිදමින්
අනේ එහි සැප සොය සොයා..
සිතෙන් බැසගිය තාරකාවිය
හදෙන් සමුගත් දේවතාවිය
ලයේ කොතැනක හෝ සිටින්නට
යලිත් එනු මැන කින්නරාවිය..
සියොත් ගැයු ගී හමාරය දැන්
වසත් සමයේ මල්ද මිලිනයි
දෙනෝදාහක් අතර වුව මා…
තනියමයි අද ….
යලිත් එනු මැන කෝකිලාවී..
වැයූ වීනා මියැසි නිම වී
සුසර තත් යුග බිඳි බිඳී…
නැගුනු සත්සර අතරමැද මා…
ගොළු හදින් අද
යලිත් එනු මැන මිහිරාවී….
සුළං පොදක් නැති වලාපොදක් නැති
ගිනියම් අහසේ පියාවිදා….
සරණ සියොත් සේ ගුවන අරා
ඉමකොන නොදැනා කොතැන නවතිනා
නොදනිම් මා ….සිතපුරා…
දළු කොල මල් නැති වියැලුනු රුක් මුල
කෙලෙසක සෙවනක් ලැබගන්නේ…
ඉහට උඩින් දර ඉපල් වගේ අතු
කෙලෙසක වියනක් ඔසවන්නේ..
සිත පලා දුවන්නේ නිම්හිම් සොයමින්
ඉමකොන නොදැනා කොතැන නවතිනා
නොදනිම් මා ..
විසුල කුසුම් නැති වස්සානයෙ විල්
කෙලෙසක සුවඳක් පතුරන්නේ..
පාලුව තනිකම වසා වෙලාගෙන
නිහඩ බවින් ඇයි රිදවන්නේ
සිත පලා දුවන්නේ නිම්හිම් සොයමින්
ඉමකොන නොදැනා කොතැන නවතිනා
නොදනිම් මා .
නුවන් යුග විහිදුවා
දෙතොල් අග දිලිසුනා
ඉඳුවරය එසවිලා
මුතු සිනා පිබිදුනා…
සඳ සීතලෙන් දෙහද
කිලිපොලා වෙවුලුවා…
ඉකුත් වන කාලයේ
සියලු දේ වෙනස් වී
වස්සානයට පෙර
ග්රීස්මය එළඹිලා…
නුවන් යුග පියවිලා
දෙතොල් යුග දැඩිවෙලා
ඉඳුවරය තිගැස්මෙන්
මුතු කඳුලු වෑහෙනා..
හිරු මැදියමින් දෙහද
ගිනියම් ව වෙවුලුවා…
නවාතැන ලෙස ඔබේ හදවත
අසල නැවතී සෙවන සෙව්වත් මං..
එතුල සිටි රුපු දනන් එලැඹී
අසුරු සැනකින් ඔබේ සෙවනින්
ඉවත දැමුවෙද මං….
සසර තරණය කලා මම දිගු
ඔබේ ලඟ මොහොතක් රැඳෙන්නට
සසර සුපුරුදු ඔබේ සුවඳට
ඉබේටම ඔබ ලඟට ආවද
ඔබේ කුටියේ කවුළු නැහැ නෙවැ
සසරෙ පෙර තිබු ලෙස හැරී….
කතර අභියස මහා ගින්දර
මැදින් ආවත් දිය සොයන්නට
සසරෙ පෙරදා ගලා ගිය ඒ
සුනිල්වන් දිය දහර වියැලී
කතරෙ නැහැ නෙවැ දිය පිරී
මිරිඟුවක් දැක මුලාවී..
